22/1/2008 - korkuyorum!

Sevgilim, etim delik deşik

görmüyorsun,

çok defa yandı canım..

çok defa ölüme dokundum..

sana glen yol,

yordu

yorgunum, anla..

gücüm yok savaşmaya..

al beni, koru

gölgende sakla gölgemi,

senden başka kimse görmesin

sevmesin,

dokunmasın...

koru, korkuyorum çok!!

22/1/2008 - bırakma..

Ellerimde terlesin avuçların

bırakma..

sakın bırakma..!

çok uzaklara gidebilirim,

dilini bilmediğim ülkelere

korkuyorum kendimden,

bakamıyorum aynalara

dayanamıyorum,

yüzümün yanında olmayınca yüzün.

çok eksik, çok anlamsızım sensiz.

tenim acıyor!

canım acıyor!

acıyor!

korkuyorum!

bırakma...!!!

11/11/2007 - Meteor

Alıp başımı gitsem uzak bir ülkeye, hiç durmadan beklesem, beni özlemeni.
Gitsem beni mahveden hayvanların ülkesinden, öylece umarsız.. Seni bıraksam arkamda, sesini alsam da gitsem; güzelliğini emanet ederek İstanbul'un yaşlı fahişelerine, gitsem. gitsem... Annemi bıraksam burada, yatağımı bıraksam, anneannemin mezarını bıraksam, kardeşimi... Sevdiğim her şeyi... Luzumsuz aşkını alıp uzunca yollar boyunca ağlasam herkesten uzakta. İmkansızlığını bilerek ve inat ederek iki kere ikinin beş etmesini umsam ne olur sanki. Sevsem seni şimdi, ne kaybederim?
Meteor taşları kadar biçimsiz, boşlukta ve kaybolmuş olsam da beni sevmeni dilesem, çok mu ayıp olur?

11/11/2007 - uzağıma...

herhangi bir yerden geldim sana,

herhangi bir sebepten...

sevdim...

sevdim seni

uzakların en uzağındaki

sensizlik, buzdağında olmak gibi

tekbaşıma;

kanım donuyor!

gel

sana, nilüfer çiçekleriyle süslediğim sevgimi sunuyorum

gel,

çünkü benim şehrimde bütün renkler güzel

çünkü meleklerle bezenmiş gözyüzüm.

gel...

çünkü içimde tanrı kadar büyük bir boşluğun var

11/11/2007 - sevme!

sen bilmezsin benim yalnızlığımı
    yaşayamazsın sokaklarında

                               umutsuzluğumun
için üşür

    kış akşamları indiğinde üzerine
yalnızlığımda batırırsın

                     kağıttan gemilerini
dudaklarından kan sızar çatlak çatlak
kaybolursun bir kadının

              peşinden koşarken
burnuna çalar kokusu

     tenindeki yağmurun
hep geceyi görür gözlerin
bir rüzgar eser denizimin üzerinden
yapraklar çıldırır ayaklarının altında
saçlarını dağıtır ,

      umutsuzluğumun fırtınası
yüreğinle solursun yalnızlık tozunu
                                   kaybolursun
düşüncemden büyük bir parça alıp
                   hayalini alıp yokluklarda
durmaksızın gidersin sonsuzluğuma
    hiç bitmez yolculuğun.

sen bilmezsin benim yalnızlığımı
yaşayamazsın sokaklarında

                          umutsuzluğumun
şehrimin içerisinden doğar karanlık
beni sevme

      bu zamansızlık boşluğunda
nefesin tıkanır yollarımın yarısında
düşüp kalır avucuna yüreğin

            alev alev
gözlerin kayar

            kırmızı yıldızlarıma
ölü denizimden çığlıklar sarar etrafını
gölgeler üşüşür başına

             kuraklığında çöllerimin
        -beni sevme-
zamansızlık dört bir tarafım
pusulasız bir gemi atışları yüreğimin
kaybolmuş bir hikaye

              sonunu bilmediğim
        -beni sevme-
belki bir dakika sonra (belki şimdi)
kendi şehrimin içerisinden gideceğim

-beni sevme-
               yorulursun
belki bir dakika sonra (belki şimdi)
          öleceğim...